Het is niet te geloven dat de verminking van het Onafhankelijkheidsplein inmiddels al drie weken aan de gang is en dat eerst nú protesten te horen zijn. Stephen Fokké, directeur van de Stichting Gebouwd Erfgoed Suriname, die er elke dag mee wordt geconfronteerd als hij naar en van zijn werk gaat, laat eerst nu van zich horen in de media. Alle parlementariërs worden er sindsdien mee geconfronteerd -waarschijnlijk zelfs gehinderd– als ze naar of van de DNA gaan, en eerst nu is er één parlemetariër –slechts één– opgestaan, Gajadien, die zich ernstig zorgen maakt over wat daar aan de hand is.

De media besteden vandaag aandacht aan de de door Reporters Without Borders (RFS) gepubliceerde lijst met een vergelijkende waardering van de persvrijheid over de hele wereld, waarop Suriname dit jaar is gestegen, of zoals de Ware Tijd het noemt, de persvrijheid is onder Bouterse ‘verbeterd’. Maar goed dat de schrijver van het stuk, Ivan Cairo, verbeterd tussen aanhalingstekens plaatst, want het blijft natuurlijk allemaal relatief en het is nooit los te zien van de persoon van de beoordelaar, dus het is ook altijd subjectief. Uit dit rapport blijkt dat Suriname op een ranglijst van 179 landen van de 35e plaats in 2010 is opgeklommen naar de 22e plaats in 2011. Afwezigheid van geweld en ernstige schending van vrijheid van meningsuiting bepalen de score die een land krijgt. We mogen echter pas tevreden zijn als wij samen met het merendeel van de Europese landen ergens in de top eindigen.

Dat De Nationale Assemblée (DNA) minister Waterberg van Volksgezondheid op het matje roept, is mosterd na de maaltijd, de schade is al aangericht. In een land dat zo dikwijls geconfronteerd wordt met de door muskieten overgedragen ziekte dengue, een ziekte waarvan bovendien bekend is dat die voor bepaalde bevolkingsgroepen ernstige, soms zelfs dramatische gevolgen kan hebben, is het willens en wetens verzwijgen van een geconstateerde en met cijfers en grafieken aangetoonde dengue-epidemie een niet te vergeven doodzonde. Uiteindelijk heeft hij nú eerst –zij het hij schoorvoetend–toegegeven dat er wel degelijk sprake is van een epidemie, na die eerder bij herhaling glashard te hebben ontkend.

No mercy’ is kennelijk het devies van Lloyd Jiawan, tot gister interim-manager van Surpost, hetgeen niet hoeft te verbazen voor wie weet dat Lloyd de zoon is van NDP-ondervoorzitter Charles Palhad, de man die vooruitlopend op de verkiezingen van mei 2010 de VHP’ers in zijn district Wanica voorhield: “Bosje heeft niet voor niets de Bosjebrug gebouwd, ze kunnen beginnen te springen!” Inderdaad, no mercy!