Van stomme verbazing viel mijn mond open toen ik uit de pers vernam dat de Surinaamse ambassade van de U.S.A. binnenkort verhuist. Helaas zijn de meeste mensen slechts kort van memorie en weten zij niet meer dat nog maar heel kort geleden, om precies te zijn in 2005, een strijd is gevoerd over de ons opgelegde verminking van de Dr. Sophie Redmondstraat ten behoeve van de ‘veiligheid’ van de daar in de ambassade werkende Amerikaanse staatsburgers.

Van vrijdag 30 juli t/m woensdag 4 augustus 2010 exposeert de Surinaamse schilder Robbert Enfield (1969) recent werk onder de titel Timeless Childhood. Enfield heeft zijn eerste schildersvorming ondergaan aan het bekende Nola Hatterman Instituut, tegenwoordig Nola Hatterman Art Academy geheten, in Paramaribo. Hij is van dezelfde ‘lichting’ als Marcel Pinas en George Struikelblok, die evenals Enfield hun opleiding hebben voortgezet aan het Edna Manley College for Visual and Performing Arts te Kingston, Jamaica. Enfield woont en werkt op Tortola, British Virgin Islands.

Piet Emmer, emeritus hoogleraar in de geschiedenis van de Europese expansie aan de Universiteit van Leiden, heeft op de Opinie-pagina van de Volkskrant-online van vandaag een artikel gepubliceerd onder de titel “Suriname, koloniale mislukking nummer drie”, naar aanleiding van de verkiezing van Bouterse tot president. Een schandalig artikel!

Reeds eerder is hier geconcludeerd dat Bouterse bescheidenheid past, maar dat bescheidenheid Bouterse niet past, en daar geeft hij al snel en duidelijk blijk van. Allereerst konden hij en z’n politieke trawanten niet wachten totdat de termijn van de zittende president afloopt, iets wat eerst is rechtgetrokken toen bleek dat Bouterse een groots ceremoniëel met ‘bevriende’ staatshoofden wil, en daar is tijd voor nodig, tijd die hij zichzelf wél, maar Venetiaan níet gunt.

Opeens heeft Bouterse twee woordvoerders, de officiële namens de NDP, Winston Lackin, en de officieuze, zelfverklaard dominee, ‘Bishop’ en kwakzalver Steve Meye. Dat laatstgenoemde slechts de officieuze woordvoerder is, hoeft niet te verbazen, alles wat Meye is en doet, is officieus, tot en met zijn zelfverzonnen Ph.D. of Dr. (doctors-titel).

Steve Meye, zelfverklaard dominee, ‘bishop’ en kwakzalver, heeft als ‘geestelijk leider’ van Desi Bouterse de tijd van z’n leven. Te pas en te onpas komt hij in de media en op andere platforms verklaren dat Bouterse geen moord(en) heeft gepleegd, maar dat hij wel “politiek verantwoordelijk is voor de moorden die hebben plaatsgevonden op 8 december 1982”. Over de slachtoffers van de Binnenlandse Oorlog en het bloedbad van Moiwana praat hij gemakshalve maar niet, maar als Bouterse politiek verantwoordelijk was voor eerstgenoemde moorden, dan is hij dat zeker ook voor de laatstgenoemden.

Zo langzamerhand worden de acties van Ruth Wijdenbosch mij wel wat te machtig waar zij keer op keer meent haar ‘grote baas’ Venetiaan in bescherming te moeten nemen en te verdedigen. Alsof Venetiaan zelf niet daartoe in staat zou zijn.