Posted on 10 March 2010
De soep was wel dun geworden, op welke partij kon je nou nog met goed fatsoen stemmen en denken dat die partij dan ook iets van jouw denkbeelden zou kunnen verwezenlijken? Zeg nou zelf, een beschaafd en weldenkend mens kon en mocht zich toch niet met al dat dat tuig ongeregeld afgeven? Continue Reading...
Het is een mensonterend schouwspel die staking van verpleegkundigen zoals wij, Surinamers, die al bijna twee weken lang moeten gadeslaan. En ook een onbegrijpelijk schouwspel omdat het lijkt dat niemand aan zet is, iedereen wacht af. Helaas – en sterker nog: er ís overduidelijk niemand aan zet, iedereen wacht op iedereen en niemand doet wat.
Om te beginnen, waar haalt Bert Eersteling, directeur Bureau Onderwijs Binnenland van het Ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling (MINOV) en daarnaast publicist en lid van de redactie van BEP Koranti, het orgaan van de politieke organisatie Broederschap en Eenheid in de Politiek (BEP), de tijd vandaan om zich druk te maken over de resultaten van de gemeenteraadsverkiezingen in Nederland, zeker waar hij en wij in Suriname nog maar 80 dagen verwijderd zijn van de vrije en geheime verkiezingen op 25 mei a.s.?
Het liefdesdrama van gistermiddag aan de Mexicostraat is uit en te na besproken, daar hoef ik verder geen toelichting meer op te geven anders dan dat het inderdaad een drama is. Maar wat misschien nog wel een groter drama is, is het (niet) optreden van de politie.
Of het te danken is aan Michael Sjak Shie, circusdirecteur en -dompteur van de broko pranasi’s Mariënburg en Peperpot, weet ik niet, maar eindelijk is er beweging op Peperpot, en niet zo’n klein beetje. Wat een verrassing om het hoofdgebouw opeens bijna geheel gerenoveerd te zien. In het begin van deze eeuw waren er al plannen tot renovatie, gemaakt door Architectenbureau Arto N.V., van de hand van architect Harnarain Jankipersadsing, naar ik meen te weten gemaakt in opdracht van de gemeente Amsterdam, maar van die plannen is nooit wat terecht gekomen.
Mijn haren rezen ten berge toen ik las dat het Korps Politie Suriname (KPS) haar 115-jarig bestaan ‘groots’ gaat vieren. Stel je voor, een korps in diep moreel verval dat het nodig vindt niet alleen stil te staan bij haar 115-jarig bestaan, maar dit ook nog eens uitgebreid feestelijk te gaan vieren. Het korps moet zich schamen, diep schamen, hoe halen ze het in hun hoofd?
Suriname is zoals bekend een land met uiteenlopende etnische bevolkingsgroepen. Een van de uitvloeisels daarvan is het groot aantal verschillende godsdiensten en kerken. En waarvoor Suriname veelal terecht geprezen wordt is de onderlinge verdraagzaamheid waarmee die godsdiensten en kerken met en naast elkaar leven. Een punt dat ik minder kan waarderen is de overdreven manier waarop de godsdient en geloof maar al te dikwijls te pas en te onpas in het dagelijks leven wordt betrokken, dit dan voornamelijk door christenen, van welke denominatie dan ook. Tijdens het koloniale bewind is het geloof in God er zozeer ingestampt, dat het nog in geen eeuwen uit ‘s mensen doen en laten is weg te denken.
Een arrogante en laconieke 20-jarige mulo-scholier Alexander V. stond jongstleden dinsdag terecht op beschuldiging van mishandeling van zijn ex-vriendin.
– “Ik zie het niet als mishandeling”, hield hij rechter Marie Mettendaf voor, terwijl zijn moeder vanuit de achterbank instemmend grinnikte.
Volgens hem ging het om een ordinair gevecht. Dat het slachtoffer twee dagen in het ziekenhuis moest verblijven vanwege haar verwondingen leek hem weinig te deren.
Onder de kop “Patiënten moeten eigen heil zoeken” doet de Ware Tijd van vandaag verslag van de vertwijfeling die alom is ontstaan door deze staking.
– “Wat gebeurt er in het land?”, vraagt een patiënt in een van de ziekenhuizen zich af.
– “Waterberg wat gebeurt er met ons. Help ons, we zijn radeloos!”
Bezorgdheid, grenzend aan vrees, is op het gezicht van menig patiënt af te lezen.
– “De verpleegkundigen hebben ons al aangegeven dat wij onze eigen mensen moeten zoeken om ons te behandelen, want vanaf dinsdag gaan ze alles plat leggen.”
Net zo ongepast als het daar leggen van bloemen is, is het ongepast van de Ware Tijd om op de voorpagina van de krant van vandaag een grote foto te plaatsen van dat moment waar een al wat stramme, moeizaam door de knieën gaande Bouterse bloemen legt bij het ‘monument van de revolutie’ aan de Waterkant, omdat hij samen met zijn ‘partners in crime’ 30 jaar geleden het daar toen gelegen politiekantoor vanaf de rivier in brand schoot: het begin van de ‘zogenaamde’ revolutie, die Suriname heeft getraumatiseerd en op decennia achterstand heeft gezet.
In Dagblad Suriname van vandaag staat een aanstootgevend artikel over de rechtelijke uitspraak in een zedenzaak onder de kop “Milde straf voor student in zedenzaak”. Student P.M. van een avond-middelbare school kreeg een gevangenisstraf opgelegd gelijk aan de periode van voorarrest, te weten twaalf maanden, waarvan negen voorwaardelijk met aftrek.
Copyright2010 © Suriname Stemt. Blijf op de hoogte! Altijd actueel
