Decennia lang wordt er al gediscussiëerd over grondenrechten zonder dat er iets gebeurt en zonder dat er ook maar enig schot komt in de zaak. Het is en blijft een oeverloos en vruchteloos langs elkaar heen gepraat, want niemand durft zijn vingers eraan te branden. Kleine brandjes worden geblust, al of niet met een fles whisky, en de echte problemen worden doorgeschoven, totdat het deze of gene te machtig wordt en die zijn heil zoekt bij het Inter-American Court of Human Rights.

Ik erger me vreselijk aan het wangedrag van de Surinamers. Ja wij Surinamers maken dit mooie land tot een grote vuilnisbelt. Ik richt me vandaag speciaal op de mensen van de Brokopondolaan en omgeving, die het normaal vinden om vuil langs de weg te deponeren. Het begon met een vuilnisbelt vlak langs de Dominee-kreek.

Laten we wel wezen, Nickerie is niet de mooiste stad van het land, maar wie kent niet de Kanaalstraat met zijn Oost- en Westkanaal en zijn altijd bloeiende lotusbloemen erin en zijn indrukwekkende palmen ernaast? Een natuurpracht die zijns gelijke nauwelijks kent, maar die nu wreed is verminkt.

“Suriname is een zwijnenstal”, zei een goede vriendin van ons die in Nederland woonde en nu is geremigreerd. Ik was natuurlijk eerst zeer verontwaardigd, want het klonk toch wel grof, dus vroeg ik:
– “Hoe bedoel je?”
– “Nou kijk zelf maar om je heen”, zei ze, “er ligt overal vuil, vroeger was dat niet zo”