De Nederlanders, onze kolonisatoren, waren goede boekhouders: circa 800 meter koloniale geschiedenis, nu nog opgeslagen in Nederland, wordt in de komende zeven jaren stukje bij beetje teruggebracht naar Suriname zodra volgend jaar het in aanbouw zijnde Nationaal Archief Suriname aan de Jagernath Lachmonstraat, allernaast het Centraal Bureau Bevolkingszaken (CBB), wordt opgeleverd.

De tragi-komedie die nu al drie maanden speelt rond de verdwijning van 93 kilo cocaïne uit de kluizen van het A-Team staat al sinds de bekendmaking (want wanneer precies de diefstal heeft plaats gevonden, weten we ook al niet) in het teken van volsagen machteloosheid. Het gehannes, anders kan ik het niet noemen, van Minister Santhoki indeze is opmerkelijk voor een anders kordaat en doortastend man. Wat is er aan de hand?

Tragisch maar waar, Bruynzeel blijft een speelbal van de politiek. Al jaren schuiven alle verantwoordelijke functionarissen en instanties het probleem voor zicht uit, met de meest direct betrokkenen, het personeel, als slachtoffer. Zo af en toe wat ad hoc acties die tot niets leiden, en het probleem wordt steeds groter. Opeens heeft de minister van RGB weer dollartekens in zijn ogen door mogelijke verkoop van het terrein: opnieuw een ad hoc gedachte zonder het een en ander in groter –interministrieel– verband te zien.

Met het citaat “Government cannot bring development, prosperity and security, people will change government.” van Edward (niet Robert Kennedy, zoals dWT zegt) sloot OAS assistent secretaris-generaal Albert Ramdin gister zijn speech af bij de opening van de Democracy Month van de Democracy Unit van de Anton de Kom Universiteit van Suriname. Afgezien van dit citaat is het opvallend hoe weinig politici met veel woorden zeggen, en Ramdin is daar geen uitzondering op.

Sinds Suriname is toegetreden tot de Nederlandse Taalunie vraag ik mij af wat wij daar, en wat de Taalunie hier in Suriname, te zoeken hebben. Het is duidelijk dat de Nederlandse taal ons bindt, alhoewel ik dat beter in de verleden tijd had kunnen stellen, want Nederland is verleden tijd en wíj kennen inmiddels het Surinaams-Nederlands, al is dat niet geautoriseerd. Daarom wil ik hier mijn taalpijlen afschieten op de Taalunie.

De tranen springen je in de ogen als je Mariënburg nu aanschouwt: wat wanbeleid zoal vermag. Wat eens een grote, welvarende onderneming was is verworden tot een levensgevaarlijke bouwval, bekroond door een oerwoud boven op het dak van wat eertijds de distilleerderij was, omringd door directeurswoning, onderdirecteurswoning en nog een aantal andere gebouwen die allemaal leeg staan in afwachting van onvermijdelijk eender verval. Directeur van dit circus: Michael Sjak Shie, tevens president-commissaris en projectdrager (wat dit dan ook inhoudt, ‘t lijkt nog ‘t meest op ‘n dompteur).

Het is goed om nog even terug te blikken op het bezoek dat de fractieleiders uit de Nederlandse Tweede Kamer hier de afgelopen week hebben gebracht, want een schoonheidsprijs verdient dat bezoek allerminst. Vooropgesteld zij dat dit bezoek een ‘snoepreisje’ gold, hetgeen de delegatie ook zelf heeft toegegeven, zij hadden geen enkele missie, zij kwamen enkel ‘aapjes’ kijken, want er is in Nederland –dus ook in de Tweede Kamer– altijd genoeg ‘te doen’ geweest over Suriname om niet nieuwsgierig te zijn.