Mijn haren rezen ten berge toen ik las dat het Korps Politie Suriname (KPS) haar 115-jarig bestaan ‘groots’ gaat vieren. Stel je voor, een korps in diep moreel verval dat het nodig vindt niet alleen stil te staan bij haar 115-jarig bestaan, maar dit ook nog eens uitgebreid feestelijk te gaan vieren. Het korps moet zich schamen, diep schamen, hoe halen ze het in hun hoofd?

Suriname is zoals bekend een land met uiteenlopende etnische bevolkingsgroepen. Een van de uitvloeisels daarvan is het groot aantal verschillende godsdiensten en kerken. En waarvoor Suriname veelal terecht geprezen wordt is de onderlinge verdraagzaamheid waarmee die godsdiensten en kerken met en naast elkaar leven. Een punt dat ik minder kan waarderen is de overdreven manier waarop de godsdient en geloof maar al te dikwijls te pas en te onpas in het dagelijks leven wordt betrokken, dit dan voornamelijk door christenen, van welke denominatie dan ook. Tijdens het koloniale bewind is het geloof in God er zozeer ingestampt, dat het nog in geen eeuwen uit ‘s mensen doen en laten is weg te denken.

Door het huidige, totaal niet meer adequate kiesstelsel worden de verkiezingen nu, drie maanden voordat ze op 25 mei zouden moeten plaatsvinden, feitelijk al gehouden. In achterkamertjes zitten partijbobo’s zich suf te denken met welke combinatie ze aan de macht kunnen komen. Wat de man in de straat, wat de kiezer wil, doet er niet toe. Ze tellen zich rijk, maar rekenen zich arm.

Er rest nog maar weinig tijd vóórdat de politieke partijen moeten vastleggen in welke combinatie zij de verkiezingen ingaan, want dit moet vóór 16 maart a.s. worden vastgelegd. Het Nieuw Front bijvoorbeeld is daartoe in vergadering bijeen, maar wat de uitkomst wordt is nog onduidelijk. Waar de Nationale Partij Suriname (NPS) zeer huiverig is voor verdere samenwerking met Pertjajah Luhur (PL) en de Vooruitstrevende Hindoestaanse Partij (VHP) ‘n ietsje minder huiverig, legt dit toch een druk op de toekomstvisie van het huidige Nieuw Front (NF).

Een arrogante en laconieke 20-jarige mulo-scholier Alexander V. stond jongstleden dinsdag terecht op beschuldiging van mishandeling van zijn ex-vriendin.
– “Ik zie het niet als mishandeling”, hield hij rechter Marie Mettendaf voor, terwijl zijn moeder vanuit de achterbank instemmend grinnikte.
Volgens hem ging het om een ordinair gevecht. Dat het slachtoffer twee dagen in het ziekenhuis moest verblijven vanwege haar verwondingen leek hem weinig te deren.

Onder de kop “Patiënten moeten eigen heil zoeken” doet de Ware Tijd van vandaag verslag van de vertwijfeling die alom is ontstaan door deze staking.
– “Wat gebeurt er in het land?”, vraagt een patiënt in een van de ziekenhuizen zich af.
– “Waterberg wat gebeurt er met ons. Help ons, we zijn radeloos!”
Bezorgdheid, grenzend aan vrees, is op het gezicht van menig patiënt af te lezen.
– “De verpleegkundigen hebben ons al aangegeven dat wij onze eigen mensen moeten zoeken om ons te behandelen, want vanaf dinsdag gaan ze alles plat leggen.”

Net zo ongepast als het daar leggen van bloemen is, is het ongepast van de Ware Tijd om op de voorpagina van de krant van vandaag een grote foto te plaatsen van dat moment waar een al wat stramme, moeizaam door de knieën gaande Bouterse bloemen legt bij het ‘monument van de revolutie’ aan de Waterkant, omdat hij samen met zijn ‘partners in crime’ 30 jaar geleden het daar toen gelegen politiekantoor vanaf de rivier in brand schoot: het begin van de ‘zogenaamde’ revolutie, die Suriname heeft getraumatiseerd en op decennia achterstand heeft gezet.