De gevolgen van de recente verkiezingsuitslag zijn nog maar gedeeltelijk te overzien, de drukinkt van alle krantenartikelen daarover is nog niet opgedroogd –getuige uw zwarte, nee niet pink, maar vingers– maar één ding staat nu al als een paal boven water: de regie van dit machtsspel is in handen van Bouta en van niemand anders. Wijdenbosch mag dan wel onderhandelen, Simons en Parmesar mogen dan wel genoemd worden als president en vice-president, maar Baas bepaalt: over het presidentschap géén discussie.

Maar het is juist de kunst om het vóór de verkiezingen te weten! Ik hoor het Jules Sedney nog verontwaardigd uitroepen toen het bericht nét bekend was gemaakt: ”Het domste dat Venetiaan ooit had kunnen doen om de door Somo aangeboden samenwerking op dr- en sr-niveau te weigeren!”

Heel Suriname houdt in afwachting van de te verwachten politieke ontwikkelingen & veranderingen de adem in, vol spanning wat er staat te gebeuren. Want er zijn veel beloftes gedaan, door alle partijen, maar worden die ook nagekomen? Om te beginnen met het sociaal contract dat Bouterse aan zijn kiezers heeft beloofd en gezien de zijn partij toegerekende verkiezingswinst is hij nu als eerste aan zet.

Er wordt druk gespeculeerd op de ‘Social Media’ zoals Twitter en Facebook over een vrouwelijke president voor Suriname. Op Facebook is er zelf een pagina gewijd aan Jenny Simons, die wordt gepromoot als de nieuwe president. Geen slecht idee zou ik zeggen, trouwens ik had het al eerder aanbevolen in mijn post: “Suriname heeft een vrouwelijke president nodig”

“God heeft Suriname verlaten…”, zo luidde de eerste e-mail die gistermorgen binnenkwam bij George Findlay, directeur-eigenaar en hoofdredacteur van Suriname’s enige avondblad De West. Althans, dat schrijft hij in z’n privé hobby-hoek Justitia Piëtas Fides MCCLXXV van gister.

Suriname staat bekend en wordt geprezen voor zijn verdraagzaam samenleven van uiteenlopende volkeren met uiteenlopende religies, en dat is een groot goed. God, Allah, etcetera, of althans één van dezen, verhoede dat daarin verandering komt. Op deze verscheidenheid wordt dan ook in de media overvloedig gereflecteerd met de vele berichten die verslag doen van diensten en/of vieringen binnen de diverse gemeenschappen.

Je kunt je afvragen wat men zich in Nederland wel niet inbeeldt, want in plaats van objectieve verslaggeving over de resultaten van de gister gehouden verkiezingen, komt er alleen maar een stroom van (negatieve) emotionele reacties, alsof Suriname nog deel uitmaakt van het Koninkrijk der Nederlanden.