Omdat ik hier al een aantal malen kritisch heb geschreven over de gezondheidszorg in ons land, kreeg ik een e-mail van een trouwe lezer en ‘subscriber’ van Suriname Stemt over diens recente ervaring in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP), een ervaring die ik ‘exemplarisch’ genoeg vond om er hier aandacht aan te besteden.

Meneer X, 74 jaar oud, kreeg donderdagavond opeens –zonder enig precedent– problemen met het plassen. Aangezien hij aandrang had om te plassen ging hij naar het toilet, maar tot zijn verbazing kwamen er slechts een paar druppels. Dat herhaalde zich diezelfde avond nog een paar keer, hetgeen hem uiteraard nogal verontrustte. De volgende morgen was er niets veranderd, alleen voelde hij in toenemende mate een pijn in zijn bekken, waarschijnlijk veroorzaakt door de in zijn blaas verzamelde urine.

Met een cito-verwijzing van zijn huisarts ging hij vrijdagmorgen naar de urologie-poli in het AZP, waar hem werd verteld dat de dokter aan het opereren was en dat hij zich maar moest melden bij Spoed Eisende Hulp (SEH). Daar werd hij door een dienstdoende arts onderzocht, waarna een catheter werd ingebracht in zijn pisbuis, om zodoende de urine weer z’n vrije loop te laten, maar dan wel naar een plastic zak die hij bij zich moest dragen, om vervolgens met cito-verwijzing en een briefje van de SEH-arts te worden teruggestuurd naar de urologie-poli voor een afspraak met de uroloog. Het was inmiddels 11.30 uur. Weekend dus, zou bij de poli blijken.

Want daar gaf de dienstdoende zuster hem de cito-verwijzing en het briefje van de SEH-arts terug met de mededeling dat hij zich maandag om 09.00 uur opnieuw moest melden. Op zijn vraag of hij niet moest worden ingeschreven en of er niet een afspraak kon worden gemaakt, kreeg hij te horen dat dat niet kon. Maar, wierp de man de zuster tegen, als ik dan maandag hier kom dan moet ik uren in de rij staan, en daar heb ik geen zin in. Nee meneer, stelde de zuster hem gerust, patiënten met een cito-verwijzing worden snel geholpen. Nou, dat zou blijken!

Maandagmorgen kon de goede man eerst aansluiten bij een rij wachtenden alvorens zich aan de balie te kunnen melden. Na een minuut of tien kon hij daar dan zijn stukken kwijt en werd hem gezegd buiten te wachten. Nu is het wel een gezellige drukte daar op de eerste verdieping, waar de poli’s van urologie, gynaecologie en de longpoli samengaan, maar daarvoor was meneer X niet gekomen. Eerst om 10.55 uur werd hij binnengeroepen, om vervolgens dáár weer te moeten wachten. Om 11.45 uur kwam een co-assistent hem halen voor een onderzoek, waarna deze hem begeleidde naar de uroloog. Inmiddels was het 12.15 uur.

Nu is het bekend dat er in Suriname een tekort aan urologen bestaat, recent nog eens uitgebreid in de kranten belicht bij de vestiging van een Surinaamse uroloog in het St. Vincentius Ziekenhuis, die zich na en paar decennia pratijk te hebben uitgeoefend in Nederland hier voor goed heeft gevestigd. Maar, dat tekort mag nooit een excuus zijn om de praktijk niet te organiseren en maar op z’n beloop te laten, integendeel, het zou juist een prikkel moeten zijn om onder die omstandigheden de zaken zodanig te organiseren dat de patiënt er niet of nauwelijks mee wordt geconfronteerd.

Maar helaas, nog altijd is in Suriname de patiënt ‘un quantité négligeable’, een te verwaarlozen factor.