Het is een mensonterend schouwspel die staking van verpleegkundigen zoals wij, Surinamers, die al bijna twee weken lang moeten gadeslaan. En ook een onbegrijpelijk schouwspel omdat het lijkt dat niemand aan zet is, iedereen wacht af. Helaas – en sterker nog: er ís overduidelijk niemand aan zet, iedereen wacht op iedereen en niemand doet wat.

De betrokken ministers, de president, de niet direct betrokken ministers, de jonglerende vakbondsleiders, de leden van het parlement, etcetera, zouden zich moeten realiseren hoe kwetsbaar ze zijn, kwetsbaar in tweeërlei opzicht, eerstens als (mede)verantwoor- delijken voor dit schandaal, en tweedens in hun gezondheid kwetsbaar: op elk moment kan het gebeuren dat zij afhankelijk worden van de zorg die nog maar nauwelijks functioneert. Niet dat ik het hen toewens, wél dat zij dat moment indachtig zijn en blijven en er naar handelen, maar daar ziet het vooralsnog niet naar uit.

‘s Lands Hospitaal
De ziekenhuizen proberen alles te doen wat in hun vermogen ligt om de situatie naar hun hand te zetten, maar tevergeefs. De verpleegkundigen van ‘s Lands Hospitaal gaan maandag wel weer aan het werk, maar een nieuwe crisis dreigt omdat de directie van ‘s Lands het principe ‘no work no pay’ in werking stelt, met andere woorden, de twaalf stakingsdagen zullen op het maandloon van de maand maart in mindering worden gebracht. Antwoord van bondsvoorsitter Culvin Welles: “Laat de directeur het doen, dan sluit ik de tent weer.”

Academisch Ziekenhuis Paramaribo
Directeur Joemmankhan van Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) heeft vergeefs een dwingend beroep gedaan op zijn verpleegkundigen om het werk te hervatten, maar no way! Het verhogen van de ligdagtarieven is volgens hem de enige weg voor een oplossing van de acties van het verplegend personeel die de tweede week ingaan. Zegt Joemmankhan: “Geef me goede tarieven, dan los ik het probleem zelf op.”

Nadat de leiding van het ziekenhuis een calculatie heeft gemaakt, is zij van mening dat een verhoging van de achtergebleven gelden van het Staats Zieken Fonds (SZF) en het Ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting (SoZaVo) voldoende is om het personeel uit te betalen, opdat zij weer normaal aan het werk kunnen. Het gaat om een batalingsachterstand van het SZF vanaf 2002, terwijl SoZaVo vanaf 2007 achter is met betalen voor diensten die het ziekenhuis heeft geleverd. “Bij het AZP is er geen behoefte aan rechtstreekse subsidie van de overheid”, zegt Joemmankhan. “We willen dat de regering betaalt voor de diensten die we hebben geleverd. Als de ministeries mij de schulden terugbetalen, kan ik verder gaan. Dan los ik met terugwerkende kracht Fiso 1 en 2 op.”

Bij dit klakkeloos door de Ware Tijd op zaterdag 6 maart opgetekende verhaal van Joemmankhan passen wel een paar kanttekeningen.

1) Het is mij geheel onduidelijk wat Joemmankhan bedoelt met “verhoging van de achtergebleven gelden” van SZF en SoZaVo, bedoelt hij daarmee rentebetaling over de uitstaande schuld? Het was kennelijk geen kritische journalist, die van de Ware Tijd.

2) Hoe denkt Joemmankhan dat SZF en SoZaVo zo maar even hun schulden –laat staan de met rente verhoogde schulden– zouden kunnen aflossen, waar ze daartoe sinds 2002, respectievelijk sinds 2007 niet bij machte zijn? Immers: money no dè!

3) De kop van het artikel in de Ware Tijd luidt: “Hoger ligdagtarief oplossing uitbetaling”. Als verhoging van de ligdagtarieven inderdaad een oplossing zou zijn, dan is dat hooguit een oplossing op termijn. Daarmee is hat probleem van nu niet opgelost.

4) Wel moet worden vastgesteld dat de geconstateerde schulden-opbouw van SZF en SoZaVo hoogst laakbaar en niet te tolereren is. Wat hebben zij met dat geld gedaan? Dit vereist actie op korte termijn, ook al is daarmee de huidige crisis nog niet bezworen.