In een hoofdredactioneel artikel in de Ware Tijd van een dezer dagen las ik: “Liberalisatie van de telecomsector heeft geresulteerd in een daling van tarieven van mobiele telecommunicatie. Het aantal internetaansluitingen bedroeg eind 2008 13.000. Het is bekend dat dit aantal drastisch zal toenemen omdat de voordelen van het internetten zijn ingezien.
Alle beroepsgroepen, studenten en gewone burgers maken gebruik van het internet. De hele wereld gaat open. Spelenderwijs doen grote delen van de samenleving kennis op velerlei gebied op. Toch is er een deel dat hunkert naar een aansluiting, maar valt over de hoge kosten die de analoge verbinding met zich meebrengt. Dat deel van de gemeenschap zal tegemoet worden gekomen als het tarief voor de ADSL-aansluiting drastisch omlaag wordt gebracht.”
Geschokt ben ik door het gegeven dat Suriname per ultimo 2008 slechts 13.000 internet-aansluitingen had. Natuurlijk realiseer ik mij dat Suriname überhaupt een kleine markt is, dus ook voor het intenet, maar toch…, slechts 13.000, dat is 2,75% van de Surinaamse bevolking! dWT stelt zo makkelijk “dat het bekend is dat dit aantal drastisch zal toenemen”, maar waaraan dat wordt ontleend en in welke mate wij ons die toename moeten denken geeft dWT helemaal niet aan.
De kosten voor een dial-up verbinding bedragen US$ 13.50 per maand + alle telefoontikken tegen het gebruikelijke tarief. Een ADSL-verbinding kost US$ 44.00 + kosten modem, maar zonder telefoontikken. Dit zijn Telesur-tarieven, van Digicel en Uniqa zijn deze vooralsnog niet bekend. Zeker geen goedkope zaak. Maar waar dWT het vandaan haalt dat de gemeenschap zal worden tegemoet gekomen en dat het tarief voor ADSL-aansluiting drastisch omlaag zal worden gebracht, is mij volledig onduidelijk.
Terugkomende op het aantal internet-aansluitingen van 13.000, dit impliceert mijns inziens dat de schooljeugd, lagere school en voortgezet onderwijs, nauwelijks of geen toegang heeft tot het internet, anders zou genoemd getal geheid hoger liggen. Een droeve constatering, want als internetgebruik ergens gemeengoed zou moeten zijn dan is dat wel in het onderwijs.
Kortom, dit is een regelrechte aanklacht tegen ons onderwijs. dWT zegt dan wel zo makkelijk: “De hele wereld gaat open. Spelenderwijs doen grote delen van de samenleving kennis op velerlei gebied op”, maar daarvan zie ik dus helemaal niets in Suriname. Het onderwijs kent alleen nog maar achterstanden op allerlei ander gebied, waarbij computergebruik nog lang niet aan de orde is. En bij de ouders van de kinderen? Die kunnen niet anders dan afwachten tot internet betaalbaar wordt.
Nog droeviger is het dat minister Wolf van MINOV, noch de regering, noch de DNA, etcetera, nimmer hebben aangegeven zich hiervan bewust zijn, en er dus op dit punt ook niet enige positieve ontwikkeling is te verwachten, althans zeker niet op de korte termijn. Arme kinderen!
nanny cay