Het is dat mijn vrouw en dochter zonodig de smaak van sneeuw moesten proeven en dus voor de Kerst naar familie in Nederland afreisden, dat ik nu tijd te over heb om te reflecteren op Kerst in Suriname. Mij was opgvallen dat anders dan voorgaande jaren er bijvoorbeeld bij de slagers geen formulieren lagen om je kerstbestelling op te geven en dat het gedurende de week ook niet echt druk was. Mijn slager stelde me gerust, want zei hij, dit komt omdat Kerst op vrijdag valt en dat de rest van de week zodoende voldoende ruimte biedt om kerstinkopen te doen.
Niet dus, 24 december ‘s morgens was het al dringen geblazen, en –zoals het zich liet aanzien bij een andere slager– was om 10.00 uur het moment van op=op al zeer nabij. De supermarkt, die de vorige dag al goed geplunderd was, had zich alweer helemaal hersteld, alhoewel ik denk dat personeel en management de vrijdag,zaterdag en zondag hard nodig hebben om weer op adem te komen. Dat is dan hún Kerst.
Yere no, in wezen gaat het mij niet om deze materiële dingen, hoe belangrijk en aantrekkelijk ze dikwijls ook zijn. Het gaat mij hier en nu om de spirituele beleving van de Kerst. Nu is spiritualiteit en/of geloofsbeleving in het Suriname van elke dag reeds alom aanwezig. Het aantal malen dat je moet horen “een gezegende dag”, “met God’s wil”, “God bless”, etcetera, is ontelbaar. Suriname is doordesemd van God.
Dit uit zich ondermeer door het aantal christelijke kerken, maar dan gefragmenteerd in waarschijnlijk tot tegen de honderd verschillende denominaties. Maar daarbij blijft het niet, want naast de christelijke kerken kennen we een joodse gemeente, een groot aantal Muslimgemeenten, Hindostaanse gemeenten, noem het maar op, want ik ben bang nog lang niet volledig te zijn geweest. Suriname is dus echt doordesemd van God, want de opsplitsingen zijn dan wel ontelbaar, maar in wezen aanbidden zij allemaal één en dezelfde God, de God die gezegd wordt deze wereld te hebben geschapen.
Eén van de gevolgen hiervan is dat mensen die niet in een God geloven meewarig en ongelovig worden aangekeken en bejegend, het wordt gewoon niet voor mogelijk gehouden. Het kan eenvoudig niet zo zijn dat je niet gelooft, en mensen gaan er dan ook steeds opnieuw op in, aanvankelijk denkend dat je een grap maakt, maar zodra duidelijk is dat je niet grapt, worden ze eerst echt ernstig en gaan ze aan jouw ‘zieleheil’ werken. Overbodige, onnutte zaak. De kaarten zijn geschud en God is daaraan niet te pas gekomen. Jammer maar helaas.
De Surinamer zal het dan ook niet of nauwelijks opvallen dat aan de vooravond van Kerstmis de media bol staan van ‘geloof’, meestal voor elke denominatie wat wils. Maar mij werd het toch wat te gortig toen ik op de voorpagina van de Ware Tijd onder de kop “Gedetineerden moeten vertrouwen op God” (die kop alleen al!) las: “Vertrouwen op God is de boodschap die gedetineerden krijgen. Zowel strafpleiters, openbare aanklagers als rechtssprekers adviseren gedetineerden om in de kerstperiode hun vertrouwen te stellen op God.” Daar bovenop, ook groot op de voorpagina: “Het thema van kerst is universeel: ‘Het gaat om Jezus, om Hem gaat ‘t.”
Maar mijn klomp brak eerst echt bij lezing van het redactioneel commentaar in diezelfde dWT onder de kop “Geboorte Jezus diepere betekenis”. Mij was niet bekend dat de hoofdredacteur van de Ware Tijd ook predikant is, maar voorwaar voorwaar ik zeg u, hij/zij moet zich onmiddelijk laten beroepen in deze of gene gemeente, evenals al die strafpleiters, openbare aanklagers en rechtssprekers van hierboven. Wat in godsnaam is in deze mensen gevaren dat zij met de Kerst opeens ‘in tongen’spreken?
Mijns inziens is hier een nieuwe, jonge God nodig die deze nieuwe Farizeeërs voor eens en voor altijd uit de tempel zwiept, om daarna het spiritueel domein terug te geven aan de echte predikanten en het publieke domein aan de wets- en rechtsvertegen- woordigers, om daarna prompt op te houden God te zijn. Het ware een zegen voor Suriname.
a soulmate