Een aantal manschappen uit ‘zijn’ korps is kennelijk niet te beroerd om Minister Santhoki van Justitie & Politie er in te luizen. Santhoki is er zo’n zes maanden geleden door de President op gewezen dat hij een schuld van US$ 46,000 nog steeds niet had afbetaald. De gedupeerde, een zekere John Waldring, had zich daartoe tot de President gewend met het verzoek tot interventie.

Santhoki ging er in eerste instantie van uit dat dit het zoveelste scenario was om hem te bekladden, maar Waldring is er heilig van overtuigd dat hij door hem, Santhoki, benadeeld werd. Via moderne speurapparatuur is intussen achterhaald wie –en wanneer en op welke dagen– naar Waldring heeft gebeld, en is ook achterhaald wanneer de gelden, vis, ijs en sterke drank zijn opgehaald.

“Maar er zijn ook politiemensen bij betrokken. Dat geloof ik best”, zegt Minister Santhoki. Of er ook politiefunctionarissen zijn aangehouden wil hij vooralsnog niet prijsgeven. Meer informatie laat hij ook niet los om het onderzoek van Justitie, dat nog niet is afgerond, niet in de wielen te rijden.

Hoe dikwijls nog moeten wij geconfronteerd worden met criminele politie- functionarissen van hoog tot laag? En dus, hoe veilig kunnen wij ons nog voelen in onze rechtsstaat Suriname? Ons Korps Politie Suriname is verworden tot een termietennest van criminaliteit. Minister Santhoki weet het (“Dat geloof ik best”), maar doet er niets aan. Evenmin als hij iets doet aan de verkeersveiligheid. Of is hij misschien nog altijd te druk bezig om het raadsel van de uit de kluizen van het A-Team gestolen cocaïne terug te vinden?

Het is eerder op deze plaats betoogd: Santhoki moet opstappen. Maar niets daarvan. Integendeel, hij is ook nog tot ondervoorzitter van de Inter-Amerikaanse Anti-Drugs Commissie (CICAD) benoemd, wat een godswonder mag heten voor iemand die in eigen land de cocaïne onder zijn neus vandaan laat halen en die na vijf jaar ministerschap met lede ogen moet toekijken dat ‘zijn’ Korps Politie Suriname zo rot is als een mispel.