Om met woorden uit het hoofdredactioneel commentaar van de Ware Tijd van vandaag te beginnen, “een andere mateloze ergernis” is het steeds opnieuw weer bezijden de waarheid schrijven van die krant. De kop boven dit commentaar luidt: “Verfraaiïng Onafhankelijkheidsplein belast”, dit naar aanleiding van de schending van het protretrecht van Hennah Draaibaar en van het zonder toestemming (verkeerd) gebruik maken van naam em logo van de Unesco. Hiermee is echter niet de verfraaiïng van het plein belast, dat wás het al en kán niet erger, maar hiermee zijn OW en Abrahams belast, dát zijn de ware schuldigen, maar daarover mag kennelijk niet worden gesproken: persstilte!

Verslagenheid in de eerste plaats, niet eens zozeer om het intrekken van Sasur’s licentie, maar vanwege het eigen rechtvaardigheidsgevoel. Wat is hier gebeurd, hoe is dit mogelijk? Zou dit elders ook mogelijk zijn? Onbegrip, volledig onbegrip. Heeft het nog zin om te protesteren, om je te verzetten tegen onwetendheid, domheid en platte slechtheid? Hoe vreemd het misschien ook klinkt, maar toch is het iets als een bevrijding als je gelijktijdig moet constateren dat het hier niet alleen om Sasur gaat, dat Sasur maar een schakeltje is in het geheel. Want voor wie ook maar een deel van de DNA-vergadering van gister heeft meegekregen moet het duidelijk zijn dat onrecht regeert. Niet dat we het niet wisten, maar zo duidelijk is het niet eerder geëtaleerd.

Nog lang niet bekomen van alle rampsoed die het ministerie van Openbare Werken (OW) momenteel aanricht op het Onafhankelijkheidsplein, heeft Abrahams een nieuw konijn uit zijn gepimpte hoge hoed getoverd: de verdere verfraaiïng van het plein met behulp van foto’s van ‘mooie mensen’. Daarmee is helemaal duidelijk wat de échte prioriteiten van deze regering zijn: windowdressing om onze Caricom-partners te imponeren bij hun geplande bezoek van begin maart. Níet het herstel van de walkant, in Commewijne of Paramaribo, níet het herstel van al die verwaarloosde straten en wegen, nee, gewoon over de ruggen van Suriname en de Surinamers de wakaman spelen voor een handje vol éénmalige bezoekers. Het is duidelijk: we hebben een volkspresident die zich níets gelegen laat liggen aan het volk, wranger bewijs is er niet.

Het wekt geen verbazing dat het hoofdredactioneel artikel van de Ware Tijd van vanmorgen handelt over ‘de affaire Sasur”, wat wel verbazing wekt is de stellingname. Maar ach, in deze barre media-tijden hoeft eigenlijk niets ons meer te verbazen! dWT begint ermee te constateren dat de machtsstrijd tussen Sasur en VRTS zich voortsleept en escaleert. Dit is een onjuiste, om niet te zeggen valse consatering, omdat de zaak vier weken geleden al is geëscaleerd toen VRTS en VSO toegang hebben gevonden bij de president. Even onjuist is het om te spreken van een machtsstrijd, want het is van de zijde van VRTS en VSO een ordinaire weigering om wet en orde te accepteren. Dat Bouterse zich ermee heeft ingelaten is zeer onverstandig, want hij zit nu al drie weken met de handen in z’n toch al gemillimeterde haar.