Gelukkig zijn er ook nog zinnig denkende mensen in Suriname, verzuchtte ik na lezing van de publieke stellingname inzake het Uitkijk-drama van de Unie van Surinaamse Vrouwen (USV) onder voorzitterschap van Asha Mungra, vandaag in de media te lezen onder de titel “Eervolle beloning voor kinderdoding?” Die vraag speelt bij mij vanaf het eerste moment, maar door de film die is afgedraaid sinds moordenaar Nibar zijn kinderen bewust de dood heeft ingereden, was het duidelijk dat Suriname was bevangen door een collectieve verstandsverbijstering, waarna niemand heeft willen of kunnen voorkomen dat dit drama tot zo wanstaltige proporties is opgeblazen.

Mijn conclusie is dat indien men het bestaande vlaggenplein had aangepast voor het benodigde aantal masten en men grasmat en trottoirs rond het Onafhankelijkheidsplein had hersteld, het plein er stukke representatiever en mooier zou hebben uitgezien dan nu het geval is. Alhoewel er mensen zijn die aanstoot nemen aan de gebruikte term ‘verminking’ is hier niet anders dan verminking te constateren, droef maar waar.

Dominee is horende doof en ziende blind, geen normaal mens zou dit over z’n lippen krijgen. Geen wonder dat er voor DOE geen plaats is in de Staatsraad, slijmen is goed, maar niet zo opzichtig. ‘Lach dan, Paljas!’

Verslagenheid in de eerste plaats, niet eens zozeer om het intrekken van Sasur’s licentie, maar vanwege het eigen rechtvaardigheidsgevoel. Wat is hier gebeurd, hoe is dit mogelijk? Zou dit elders ook mogelijk zijn? Onbegrip, volledig onbegrip. Heeft het nog zin om te protesteren, om je te verzetten tegen onwetendheid, domheid en platte slechtheid? Hoe vreemd het misschien ook klinkt, maar toch is het iets als een bevrijding als je gelijktijdig moet constateren dat het hier niet alleen om Sasur gaat, dat Sasur maar een schakeltje is in het geheel. Want voor wie ook maar een deel van de DNA-vergadering van gister heeft meegekregen moet het duidelijk zijn dat onrecht regeert. Niet dat we het niet wisten, maar zo duidelijk is het niet eerder geëtaleerd.