Misschien kan Giwani Zeggen mij nog eens uitleggen wat er zaterdagavond in hem is gevaren, ik kan het met de beste wil van de wereld niet begrijpen. Maar laat hij niet bij me aan boord komen met te zeggen dat zijn column ironisch zou zijn bedoeld, want er is geen zweem van ironie of cynisme in te lezen.

De realiteit is ook dat de tweedeling van ons land sinds gister definitief is: een de éne kant (de goede kant) de coalitie, aan de andere kant de staatsvijanden, de oppostie. De coalitie zal zich er niet om bekommeren dat Bouterse niet de president is van het volk, maar eerst en vooral die van en voor zichzelf, en daarna eerst de president van de coalitie, de oppostie is voor goed afgeschreven. Het is nu alleen nog maar wachten wanneer de eerste staatsvijanden worden opgepakt en berecht, als ze tenminste nog een proces krijgen, een proces dat de 15 van 8 december 1982 is onthouden.

Als nu nog niet duidelijk is wie de onrustzaaiers en de staatsvijanden zijn, dan weet ik het niet meer. Meye had het niet duidelijker kunnen zeggen: hij wil geen verzoening, hij wil afrekening!

Of: als de vos de passie preekt, boer pas op je kippen. Maar al te dikwijls was Bouterse de houwdegen als hij iets op zijn weg tegenkwam dat hem niet zinde, rücksichtslos moest het wijken, getuige de 8-december-moorden, door de coalitie eufemistisch de 8-december-gebeurtenissen genoemd. Maar sinds zijn houwdegen hem is ontnomen, hij zijn eigen politieke partij heeft opgezet en hij zijn laatste invloedrijke positie als legerchef heeft moeten opgeven, heeft hij andere mogelijkheden moeten ontwikkelen om de verloren macht terug te winnen.Zijn nieuwe wapen is het woord, dat hij jarenlang heeft geoefend en aangescherpt op de berm, de plaats waar hij zijn verloren posities heeft teruggewonnen.