Suriname Conservation Foundation (SCF) ondertekende deze week een samenwerkingsovereenkomst, het Green Partnership Programme (GPP), met de Hakrinbank N.V. De partijen zijn het er over eens dat SCF het duurzame Surinaamse milieufonds bij uitstek is, dat zich inzet voor het behoud en de bescherming van de natuur en de biodiversiteit en dat SCF actief bijdraagt aan de duurzame economische ontwikkeling van Suriname.
Green Partners waren reeds: Assuria, DSB, Grassalco, SLM, Iamgold, Grassalco, Fernandes, Kersten, Staatsolie, Suralco, Telesur en VSH United. Nu is de Hakrinbank daaraan toegevoegd.

Dat althans is de indruk die de gister door Suralco georganiseerde publieke bijeenkomst ter bespreking van de door het Amerikaanse, internationaal opererende, consultancybureau Environmental Resources Management (ERM) uitgevoerde Milieu en Sociale Effecten Analyse (ESIA) over het Nassau Plateau Bauxietmijn Project bij mij heeft achtergelaten. Aangezien Joshua Taytelbaum niet in staat was dit evenement bij te wonen en voor u te verslaan, had hij mij verzocht om de honneurs waar te nemen: graag gedaan Joshua! En op grond van de steeds agressiever toon van de vragenstellers, moet ik aannemen dat ík niet alleen dat gevoel had, maar practisch alle aanwezigen, waaronder opmerkelijk veel (vertegenwoordigers van) duidelijk gebelgde plantage-eigenaren.

Ten vervolge op mijn artikel “Wat zijn bauxiet, goud en andere delfstoffen ons waard” van gister, wil ik nog een punt van zorg naar voor brengen en dat is de beoogde wijze van transport van de gedolven bauxiet naar de raffinaarderij. In the Draft Exectutive summary (Nassau Esia) van Environmental Resources Management (ERM) is daarover een droog 4-regelig stukje opgenomen, waaruit blijkt dat Suralco verschillende opties heeft onderzocht, zoals het aanleggen van een spoorlijn, band- of pijplijntransport en transport over water, maar dat besloten is om te kiezen voor transport over de (niet bestaande) weg, “omdat dit de meest economische optie is, gegeven het naar aanname korte mijn-leven van 8 tot 11 jaar.

De commotie in Suriname rond de Nederlandse journalist Paul Kraaijer, die naar aanleiding van een interview met het Nederlands ochtendblad de Telegraaf werd ‘ontmaskerd’ als infiltrant van de Nederlandse Algemene Inlichtingen en Veiligheids Dienst (AIVD), ligt nog vers in het geheugen. Ongenuanceerde beschuldigingen en veroordelingen vlogen door de lucht, zonder dat iemand de moeite nam zich in de zaak te verdiepen, laat staan om contact op te nemen met Kraaijer en om uitleg te vragen. Barbertje moest en zou hangen, en wel zo snel mogelijk.