Een aantal jaren geleden hield Wienied, de dagelijkse chroniqueur van de Ware Tijd, zijn lezers een raadsel voor: “Het is wit, het is geen blom en je koopt het bij de bakker?” Daar moest ik aan denken bij lezing van Henry Carbière Falls’ column “Poederig” in diezelfde krant van vandaag. Carbière Falls speelt in zijn column namelijk ‘oprechte’ verontwaardiging over uitlatingen van een gepensioneerd ambtenaar die op fluistertoon een boekje open deed over drugstransporten en smokkelpraktijken van bekende Surinaamse ondernemingen en families. Alsof hij het niet al lang wist, of woont hij soms niet in dit land?

Kon hij nog spreken, hij zou zeggen: “Wacht niet eens éven, weest níet gerust, anders komt het nooit meer terecht.”

Bouterse heeft een lange ervaring met het reshuffelen van kabinetten, maar hij heeft er in al de tijd dat hij aan het ‘bewind’ is geweest nooit wat van geleerd. De op handen zijnde reshuffeling is waarschijnlijk de meest dramatische van allemaal, een reshuffeling die naar het zich doet voorkomen een soort wanhoopsdsaad is om eindelijk greep op de situatie te krijgen, want alle ingestelde commissies en alle toezicht vanuit het superkabinet hebben tot op heden niets opgeleverd. De moeizame en tijdrovende wijze waarop nu eindelijk de reshuffle-puzzle is gelegd maakt eens temeer duidelijk dat Bouterse zich aan handen en voeten gebonden heeft aan de principe- en gewetenloze sujetten Brunswijk en Somohardjo. Het feit alleen al dat hij zich voegt naar Brunswijk’s eis: “indien Amafo eruit, dan ook Abrahams eruit”, is onvoorstelbaar voor iemand met de karakterstructuur van Bouterse, maar hij heeft geen andere keuze, hij kan geen kant meer op, zelfs Bouterse’s macht kent grenzen.

“Huwelijksperikelen” heet Sharda Ganga’s column van vandaag in de Ware Tijd, en Ganga zou Ganga niet zijn als zijn niet opnieuw veel mensen de ogen zou openen voor helaas maar al te daagse misstanden, die nog maar al te veel mensen accepteren omdat ze denken of omdat hun geleerd is dat het zo hoort.