Toen ik vorig jaar enkele creaties van de Surinaamse, toen nog pas 18 jarige, fashion designer Jonathan Neede zag, kon ik niets anders zeggen dat hij een bijzonder begaafde Surinamer is. Gister, woensdag 6 juni, werd de tweede fashion
show van Jonathan Neede gepresenteerd met een compleet nieuwe collectie, waarbij een ‘tribal theme’ als rode draad door de show liep terwijl er ook krijgers van een tribale stam -lijfelijk aanwezig- met drumbeats, beschilderde gezichten, etc, ten tonele werden gevoerd.

Suriname Stemt treurt mee met de familie en met de hele Surinaamse gemeenschap bij de dood van Steven Westmaas en Marlon Steward, alias Wesje & Turbo. Het is diep tragisch dat deze getalenteerde artiesten aan het begin van een glansrijke carrière de dood hebben moeten vinden. Moge het massale medeleven van de gehele Surinaamse samenleving de familie tot troost zijn.
De snelle berichtgeving van de media is echter door de familie als zeer pijnlijk ervaren. Juist omdat het hier twee bekende persoonlijkheden betrof, heeft men zich gehaast de boodschap zo snel en luid mogelijk uit te dragen, zonder zich er echter van te vergewissen of de naaste familie al in kennis was gesteld. Zo kon het gebeuren dat de grootmoeder via de radio moest horen dat twee van haar kleinzonen waren komen te overlijden. Jammer.

Reeds lang stoor ik mij eraan dat aan elke dag, week en maand van het jaar een bepaalde betekenis, een bepaald aandachtspunt, wordt toegekend, zoals wereld-aids-dag en wereld-secretaresse-dag bijvoorbeeld, om maar eens twee naar gewicht zeer uiteenlopende ‘dagen’ te noemen. Met opzet zet ik deze twee naast elkaar, om daarmee waanzin en willekeur aan te tonen, want zoiets ten hemel schreiends als het aids-probleem staat natuurlijk in geen enkele verhouding tot die aardige secretaresse die eens per jaar een bloemetje verdient. En dikwijls, zoals in het secretaresse-geval, ook nog volledig commercieel uitgebuit. Allemaal flauwekul en een aanslag op onze spontaneïteit.

Zondag 10 oktober 2010, de dag waarop werd herdacht dat 250 jaar geleden het traktaat is getekend waarbij de zelfhernomen vrijheid van de Marrons werd bezegeld door het koloniaal bewind, was de uitgelezen dag voor onze ‘Popi-Des-Pres’ om zijn ultieme droom, het herschrijven van de Surinaamse geschiedenis, den volke bekend te maken. Had hij al niet in 1980 zo’n droom? Toen werd het een grandioze mislukking, nu zál en móet hij slagen, want zo’n kans komt nooit meer terug!