Gelukkig zijn er ook nog zinnig denkende mensen in Suriname, verzuchtte ik na lezing van de publieke stellingname inzake het Uitkijk-drama van de Unie van Surinaamse Vrouwen (USV) onder voorzitterschap van Asha Mungra, vandaag in de media te lezen onder de titel “Eervolle beloning voor kinderdoding?” Die vraag speelt bij mij vanaf het eerste moment, maar door de film die is afgedraaid sinds moordenaar Nibar zijn kinderen bewust de dood heeft ingereden, was het duidelijk dat Suriname was bevangen door een collectieve verstandsverbijstering, waarna niemand heeft willen of kunnen voorkomen dat dit drama tot zo wanstaltige proporties is opgeblazen.

Het probleemoplossend vermogen van Bouterse is tot een nulpunt gedaald. Twee van de meest besproken problemen in 2012, de begrafenis van (J)Abini en de licentie van Sasur, heeft hij eerder tegen beter weten in gretig naar zich toe getrokken. Tegen beter weten in, want in beide gevallen was het zonneklaar dat hij geen bevoegdheid, respectievelijk geen mogelijkheid heeft om het probleem op te lossen.

Vanmorgen is de president voor het leven van Equatoriaal Guinea, Theodoro Obiang Nguema Mbasogo, met veel bombarita door Bouterse op Zanderij ontvangen. Het moet wel héél hoog bezoek zijn dat Bouterse zélf naar Zanderij is gegaan om zijn gast te verwelkomen. Toen een week geleden de nieuw gekozen president van Guyana, Donald Ramotar, voor een eerste bezoek naar Suriname kwam, moest hij het stellen met BuZa-minister Lackin die hem kwam verwelkomen op Zorg en Hoop. Vanwaar dit verschil?

Mijn conclusie is dat indien men het bestaande vlaggenplein had aangepast voor het benodigde aantal masten en men grasmat en trottoirs rond het Onafhankelijkheidsplein had hersteld, het plein er stukke representatiever en mooier zou hebben uitgezien dan nu het geval is. Alhoewel er mensen zijn die aanstoot nemen aan de gebruikte term ‘verminking’ is hier niet anders dan verminking te constateren, droef maar waar.