Minister Celsius Waterberg van Volksgezondheid had niet de bedoeling om medici te criminaliseren.

“Onsmakelijk” is de titel van Sharda Ganga’s column in de Ware Tijd van vandaag, een column naar mijn hart, Ganga een vrouw naar mijn hart, die het hele mediacircus rond de moord van vader Nibar op zijn drie kinderen en diens eigen zelfmoord aan de kaak durft stellen, ondanks dat we nog buiten adem zijn door het gebeurde. Niets is ons, laat staan de moeder van de vermoorde kinderen, bespaard gebleven, elk detail moesten zij en wij meemaken. Inderdaad, onsmakelijker kan niet.

Wie dit leest en mij kent zou kunnen denken dat ik van de ene op de andere dag van mijn geloof ben afgevallen, daarom haast ik mij om er aan toe te voegen: fan voor slechts één van zijn daden. Nu vond ik hem altijd al een opgeblazen kikker, maar sinds zijn aantreden associeer ik hem téveel met Bouterse om hem überhaupt nog te kunnen pruimen, ik kan hem niet meer los zien van de man die nooit president had mogen worden. Maar nu is hij dwars gaan liggen bij de benoeming van John Codrington tot directeur van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP), en dat vind ik een moedige daad die ik níet van de man had verwacht. Daarom des te meer hulde: ik ben zijn fan voor deze éne daad, want Ameerali heeft hiermee (eindelijk eens) zijn yeye getoond!

Dat De Nationale Assemblée (DNA) minister Waterberg van Volksgezondheid op het matje roept, is mosterd na de maaltijd, de schade is al aangericht. In een land dat zo dikwijls geconfronteerd wordt met de door muskieten overgedragen ziekte dengue, een ziekte waarvan bovendien bekend is dat die voor bepaalde bevolkingsgroepen ernstige, soms zelfs dramatische gevolgen kan hebben, is het willens en wetens verzwijgen van een geconstateerde en met cijfers en grafieken aangetoonde dengue-epidemie een niet te vergeven doodzonde. Uiteindelijk heeft hij nú eerst –zij het hij schoorvoetend–toegegeven dat er wel degelijk sprake is van een epidemie, na die eerder bij herhaling glashard te hebben ontkend.